Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Δελτίο Τύπου - Κοπή Πρωτοχρονιάτικης πίτας Φιλοπρόοδου Συλλόγου Νέας Αγχιάλου.




                
Πληροφορίες: Ε. ΓΑΡΑΝΤΖΙΩΤΗΣ
Email: filoproodosna @gmail.com
( 2428076165 – 6983505167
Fb: Φιλοπρόοδος Νέας Αγχιάλου
Blog : filoproodosna.blogspot.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

   Στις 14 Ιανουαρίου 2017 το βράδυ, στο κέντρο ΄΄Δαίδαλος΄΄ στην παραλία της Νέας Αγχιάλου, υπό τις ευλογίες των πατέρων Αθανάσιου και Γεώργιου, έγινε η καθιερωμένη κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας του Φιλοπρόοδου Συλλόγου, με την συμμετοχή εκατοντάδων μελών και φίλων του. Την εκδήλωσή τίμησαν με την παρουσία τους ΄﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽σειριαι τους ευχαριστοη πρώην Υφυπουργός και Περιφερειακή Σύμβουλος κα Μαρίνα Χρυσοβελόνη, η Αντιπεριφερειάρχης Μαγνησίας κα Κολινδρίνη Δωροθέα, η Αντιδήμαρχος Παιδείας και Πολιτισμού κα Γιούλη Μποντού-Τοκαλή, ο Δημοτικός Σύμβουλος κος Θεολόγος Διαμαντένιας, το Μέλος του  Τοπικού Συμβουλίου κος Δημήτρης Κιργιέρης, ο Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Μαγνησίας κος Ευθύμιος Τσάμης, το μέλος του ΔΣ της ΠΟΣΑΡ κα Γερακίνα Μινούδη και μέλη των ΔΣ τοπικών συλλόγων. Σχετικές ευχές απέστειλαν, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κος Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος και η πρόεδρος της ΠΟΣΑΡ κα Ευδοκία Παπαχριστούδη.
Στην συνέχεια από τον Πρόεδρο του ΔΣ έγινε ένας σύντομος απολογισμός της χρονιάς που πέρασε και συγκεκριμένα αναφέρθηκαν οι οικονομικές στηρίξεις αναξιοπαθούντων συμπολιτών μας και φορέων της ευρύτερης περιοχής (Χαμόγελο του Παιδιού, Άσπρες Πεταλούδες, Γηροκομείο Βόλου, σχολεία της πόλης μας, αγορά τροφίμων για πρόσφυγες κ.α.), οι πετυχημένες εκδηλώσεις και δράσεις (καθαρισμός παραλιών και κοινόχρηστων χώρων, ανακύκλωση κάθε είδους κ.α), η αρωγή και υποστήριξη δράσεων άλλων φορέων τέχνης και πολιτισμού (ΠΟΣΑΡ, ΔΙΑΖΩΜΑ, ΕΥ ΑΓΩΝΙΖΕΣΘΕ κ.α), η οικονομική υποστήριξη και επιτυχημένη συνδιοργάνωση με άλλους συλλόγους διαφόρων εκδηλώσεων (ετήσια βραδιά αλληλεγγύης, Πρωτοχρονιάτικη παιδική γιορτή κ.α) και η πραγματοποίηση  περιηγητικών και εκδρομών αναψυχής για τα μέλη και τους φίλους του συλλόγου (σε Βουλγαρία – Ρουμανία, Οχρίδα (FYROM) και Λίμνη Κερκίνη – Οχυρά Ρούπελ).
Ιδιατλα﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽διδασκσκαλ του παιδικοίτερη μνεία έγινε στις  δράσεις των χορευτικών τμημάτων και της παιδικής - εφηβικής χορωδίας του συλλόγου, τλα﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽διδασκσκαλ του παιδικοπου πλαισιώνονται από εξαίρετους και καταξιωμένους επαγγελματίες, όπως ο  χοροδιδάσκαλος Θανάσης Μπέας και η μαέστρος Χαρά Σταυράκη. Τονίσθηκε ότι τα εν λόγω τμήματα είναι το καμάρι του συλλόγου, υποστηρίζονται  απόλυτα και θα συνεχίσουν μέσω αυτών των έντονων ήχων, εικόνων και μουσικών που εκπέμπουν, να δείχνουν την εξωστρέφεια, τον πολιτισμό, την προσήλωση στις παραδόσεις, στις υγιείς δράσεις και επωφελείς ενασχολήσεις του συλλόγου, με προεξάρχοντα και κυρίαρχο άξονα τον άνθρωπο και ιδιαίτερα τη νέα γενιά. Σκοπός του συλλόγου είναι η συνεχής προσφορά διεξόδων πολιτισμού και τέχνης, στους πολίτες της τοπικής κοινωνίας και ιδιαίτερα στους μαθητές και σπουδαστές, με τη εντελώς δωρεάν συμμετοχή τους και υποστήριξη των δράσεών τους (δίδακτρα, στολές, μετακινήσεις, συμμετοχή σε εκδηλώσεις κτλ).
Τη χρονιά που πέρασε, τα χορευτικά τμήματά του συλλόγου πήραν μέρος σε 15 περίπου εκδηλώσεις, στην ευρύτερη περιοχή της Νέας Αγχιάλου αλλά και σε άλλες πόλεις όπως Λάρισα, Θεσσαλονίκη, Αιγίνιο Πιερίας, Άφησσο κ.α, εισπράττοντας πάντα τα εύσημα για την πολύ καλή τεχνικά και όμορφη παρουσία τους. Επίσης η σχετικά νεοσύστατη, πολυπληθής και καλλιτεχνικά ανερχόμενη παιδική – εφηβική χορωδία του συλλόγου, άφησε τις καλύτερες των εντυπώσεων όπου και αν παρουσιάσθηκε, με σπουδαιότερή στιγμή την συμμετοχή της στην 21η Χορωδιακή Συνάντηση Νέας Αγχιάλου. Τα τμήματα αυτά στην συνέχεια παρουσίασαν, καταχειροκροτούμενα, ένα μικρό δείγμα της δουλειάς τους.
Τονίσθηκε ότι  από όλες αυτές τις δράσεις ο σύλλογός δεν κερδίζει χρηματικά το παραμικρό αλλά αντιθέτως επιβαρύνεται οικονομικώς ετησίως αρκετά, με τις καλλιτεχνικές δράσεις του δεν ανταγωνίζεται και δεν ζημιώνει κανέναν επαγγελματία της πόλης, ενώ με την δωρεάν συμμετοχή  των μαθητών στις δράσεις του, καλύπτεται τυπικά και ουσιαστικά απολύτως και το πνεύμα του νόμου, σχετικά με την παραχώρηση χρήσης σχολικών αιθουσών και γυμναστηρίων από συλλόγους.
΄﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽σειριαι τους ευχαριστο  Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε λαχειοφόρος με πλούσια δώρα και   στον τυχερό που βρήκε το φλουρί της πίτας δόθηκε δωροεπιταγή προσφορά του συλλόγου. Το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της βραδιάς είχε αναλάβει ο συντοπίτης και καταξιωμένος στο χώρο Στέλιος Μουτζούρης με την παρέα του, με συνέπεια το κέφι και ο χορός να κρατήσουν μέχρι τις πρώτες πρωϊνές ώρες.

ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΓΑΛΛΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΒΟΛΟΥ.



ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ

            Ο Ελληνογαλλικός Σύνδεσμος Βόλου προσκαλεί στην κοπή της πίτας την Κυριακή  29 Ιανουαρίου 2017 στις 19:00 στο ξενοδοχείο ΠΑΡΚ. Η βραδιά είναι ένα επετειακό αφιέρωμα στα '' Σαράντα χρόνια από την επανίδρυση του Ελληνογαλλικού Συνδέσμου Βόλου 1977 – 2017 '', παρουσία του νέου Πρόξενου της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη κ. Φιλίπ Ρέυ. Την παρουσίαση των Power points με φωτογραφίες από τις εκδηλώσεις των τελευταίων σαράντα ετών καθώς και τις ολιγόλεπτες ομιλίες των παλαιών μελών θα συντονίσει η Δρ Μαρία Φλετορίδου.
            Στο ακορντεόν η Mερόπη Bλαχογιάννη με γαλλικές μελωδίες. Τραγούδια από την Ζωή Αλεξανδρίδου, καθηγήτρια γαλλικής γλώσσας. Θα σερβιριστούν καφές, τσάι και εδέσματα. Tιμή κάρτας 10 ευρώ.

"Πρωτοχρονιά 2017, Το χρονικό της ημέρας" του Γιάννη Τζανή.



Σας εύχομαι για τον καινούργιο χρόνο 2017 υγεία, ειρήνη, δημιουργικότητα, κουράγιο και καλύτερες προοπτικές 

Άγιε Βασίλη, τούτη τη χρονιά άργησες να φανείς. Παγιδευμένος στο Χαλέπι έμεινες ανάμεσα στους όλμους της επαναστατικής αγάπης αδερφών, τους φιλικούς βομβαρδισμούς  συμμαχικών αεροπλάνων, την προστασία των βασιλικών  αρμάτων και τις ρομφαίες νεοφώτιστων πιστών. Το σακούλι σου αδειανό. Γεμάτη μόνο η καρδιά σου έλεος και η ματιά σου αίμα…
Ο Χριστός και ο Αλλάχ, νήπια ασυνόδευτα, μόλις που ξέφυγαν απ’ του Ηρώδη τη μανία και σκαλίζουν στα χαλάσματα για κάποιους σπόρους της παλιάς ευδαιμονίας. Περνούν με βάρκες πλαστικές την ερυθρά  Μεσόγειο, στοιβάζονται μες στις σκηνές του μαρτυρίου  και σιτίζονται με μάννα ευσπλαχνίας…

Του κόσμου η τάξη αναποδογυρίστηκε: Τα όνειρα ζώνονται με εκρηκτικά και κάνουν θρύψαλα την αθωότητα, τα φορτηγά λοξοδρομούν και πέφτουν μέσα στις γεμάτες αγορές, το αίμα παραφρόνησε και τρέχει μες στις συναυλίες, ο θάνατος αθέατος θερίζει τα τραγούδια μες στα κέντρα διασκέδασης, τις ιαχές της νίκης μες στα γήπεδα και τις ανύποπτες σκιές στις γειτονιές του κόσμου. Ο πανικός, ιός θανατηφόρος, ύπουλη κι ανίατη επιδημία εξαπλώνεται…
            Οι Μάγοι με τα δώρα στα ψηλά γραφεία τους και τις καρέκλες των συσκέψεων σήμερα συσκευάζουν της Πανδώρας τα κουτιά με κόφτες για το υστέρημα της αισιοδοξίας μας, φόρους για το χαμόγελο και τις μπουκιές μας.
Καλές ειδήσεις είναι μόνο οι μη ειδήσεις κι οι διαφημίσεις…

Στις βορεινές της αυτοκρατορίας κομητείες έχουν έναν ήλιο τσουχτερό, έναν Βοριά που με τα παραγγέλματά του σου παγώνει ακόμη και τις προσευχές κι εκατομμύρια αστέρια αδιάφορα και μακρινά. Στήνουνε τείχη και συρματοπλέγματα αγκαθερά, με συμφωνίες καθορίζουν αριθμούς εισόδου και εξόδου, με διατάγματα του Καίσαρος απογραφές, και  οργανώνουν για τ’ αποδημητικά περιπλανώμενα πουλιά στρατόπεδα -τα λένε, κατ’ ευφημισμόν, χώρους φιλοξενίας-.
Αυτοί που θησαυρίζουν από τη μεταδιδόμενη σαν πυρκαγιά καταστροφή στέλνουν βοήθεια, συμβούλους, τεχνοκράτες και συνιστούν υπακοή στις εντολές, λιτότητα στα ψίχουλα και περισυλλογή στα οράματα των νεαρών αγγέλων με τις έτοιμες βαλίτσες για τα αεροδρόμια και τους σταθμούς…
                       
Όμως εδώ στη γειτονιά μας, στην πατρίδα της μελίρρυτης Σαπφώς και του αδούλωτου δεσμώτη Προμηθέα,  αγωνίζεται ακόμη ο ήλιος να κρατήσει την πορεία του και το χαμόγελό του. Η πρόσχαρη σελήνη, ερωτευμένη πάντα με τον Ενδυμίωνα, από τον ουρανό ευλογεί μέσα στα πάρκα τις αγκαλιαστές σκιές, τους αναστεναγμούς και τα ψιθυριστά κρυφόλογα αγάπης. Τα άστρα κατεβαίνουν χαμηλότερα για να ζεστάνουν τα λιπόψυχα όνειρα και  τις μικρές τρεμουλιαστές ελπίδες.
Εμείς, με τη σακούλα όλο κι ελαφρύτερη, με τη ματιά πιο άδεια, το χαμόγελο πιο σκεπτικό, κρατάμε ακόμη μες στη χούφτα το υστέρημα για τα μελαχρινά άστεγα περιστέρια.

Πιστεύουμε στη μαγική δύναμη του εφτά: στο  Ουράνιο Τόξο μετά τον Κατακλυσμό με τις εφτά ανοιχτόχρωμες ελπίδες, στις εφτά παχιές ηλιόλουστες ημέρες ύστερα από τις δίσεκτες, ισχνές βραδιές, στα εφτά θαύματα, στην έβδομη ημέρα της ανάπαυσης, στου ονείρου τα εφτά κρυσφύγετα της σωτηρίας…
Πιστεύουμε ακόμη στον Άγιο Βασίλη, έναν από τους Επτά Σοφούς της Μικρασίας, που θα μας γλιτώσει από το άνοιγμα της Έβδομης σφραγίδας. Θα ξεφύγει τις παγίδες και θα ’ρθει μ’ ένα σακούλι ευλογίες να μας αναστήσει το κουράγιο, να μοιράσει την ψυχή του αντίδωρο να στυλωθούμε στις πιο δύσκολες στιγμές…
            Βγάλτε δεκαεφτά χαμόγελα απ’ τα σεντούκια της καρδιάς να τον υποδεχτούμε. Κάντε έναν κύκλο με δεκαεφτά νεράιδες για τον καλαματιανό της άνοιξης. Κάντε έναν κύκλο με αγγέλους άσπρους, μαύρους, κίτρινους, κοκκινωπούς και μελαψούς για τον χασαποσέρβικο της λεβεντιάς. Εβίβα κι άσπρο πάτο! Τσουγκρίστε τις καρδιές κούπες γεμάτες μπρούσκο κόκκινο. Στα όνειρα, στους μύθους και στις προσευχές χωράνε όλα τα χαμόγελα και οι ελπίδες…

            Αύριο, όπως πάντα, ξημερώνει μια καινούργια μέρα. Το μετεωρολογικό δελτίο την προβλέπει κρύα και ξερή, με μέτριους βοριάδες κι έναν ήλιο με τα δόντια.
            Συναθροισθέντες εκ περάτων κόβουμε τη βασιλόπιττα και πέφτει το φλουρί στο αγγελούδι με τα τέσσερα φεγγάρια στα μαλλιά. Πυροτεχνήματα τα μάτια εκτοξεύουν άστρα λαμπερά. «Ήρθε! Ήρθε! Άκουσα τα βήματα!..» Μικρές χαρές, διάττοντες στην παγωμένη νύχτα, που πέφτουν απ’ τον ουρανό, για να γεμίσουν τις ρωγμές και τα κενά της αισιοδοξίας μας…

            Πρωτοχρονιά του δεκαεφτά. Τοπίο χειμωνιάτικο, διαβάτες λιγοστοί και κουμπωμένοι μέχρι τον λαιμό, χαιρετισμοί, ευχές, βγαίνουν τα γάντια για τη γνήσια επικοινωνία μιας εγκάρδιας χειραψίας, στους σηματοδότες ανοιχτές παλάμες ξυλιασμένες, στα σκαλιά της εκκλησίας μια κουκουλωμένη Παναγιά μ’ ένα κουτάκι στου Χριστού τα πόδια και στους δρόμους «…η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με τραγούδια…»  για τον μακρινό έβδομο ουρανό της ευτυχίας…

Θα σας πω ένα μεγάλο μυστικό...

 
Θα σας πω ένα μεγάλο μυστικό:
είδα ανθρώπους μες τον πόθο ρημαγμένους,
είδα ανθρώπους μες την θλίψη ζεσταμένους.
Τα βλέμματα όλων ταξίδευαν μακριά...
όπου η μοίρα δεν έφτανε ακόμη.
Κι έψαχνα πάντα τι είχαν ανάγκη στη ζωή πραγματικά,
ένα όνειρο, μια χίμαιρα ή λίγη αγάπη κι αγκαλιά...
Αχ, αυτές οι επιθυμίες
που σε κάθε πορεία βάζουν τρικλοποδιά,
κι όταν ο άνθρωπος πάει να αγγίξει ουρανούς
πέφτει στις παγίδες των στιγμών.
Ακούει τις σκέψεις που άγρια μιλούν,
οι μνήμες βγάζουν τα νύχια τους φανερά
κι αρχίζει να πιστεύει ότι άνθρωπος ήταν
για τελευταία φορά, κρύβει στις τσέπες
κάθε γέλιο του, σπασμένο στον καθρέφτη.
Και ο άλλος μαρτυρά με φωνή διαπεραστική,
τέτοιο πρόσωπο ψυχρό έχουν μόνο οι κακοί,
κι όσο για το ποτάμι που περίμενε ξανά
είχε κρυφτεί μες την καρδιά,
άφηνε για παρηγοριά φευγαλέους κύκνους
να ημερεύει η ψυχή που είχε γλιτώσει...

22/01/2017

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Το τρένο.





Το τρένο λοιπόν, το φτιάχνουμε όπως επιθυμούμε
κι ίσως να μεγαλώνουμε με μηχανές, καπνούς και θορύβους.
Μπαίνουμε σε κάποια βαγόνια μυστικά να αναπολήσουμε στιγμές
κι ονειρευόμαστε ταξίδια που δεν κάναμε ποτέ... Μόλις πιστέψαμε πως φτάσαμε στον τελευταίο μας σταθμό, να κι ένα χτύπημα ανέλπιστο της μοίρας, χάνονται τα πάντα... Ή το τρένο μας κόλλησε στις ράγες από καημό ή κοιμήθηκε ο οδηγός χαζεύοντας τοπία. Ή μας θόλωσαν τις μέρες μάτια σκοτεινά και μας πήραν απ' τα χέρια χρώματα και αγάπες...

19/01/2017

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Αν οι σταγόνες της βροχής μοιάζουν με μαχαιριές.





Αν οι σταγόνες της βροχής μοιάζουν με μαχαιριές
θα πρέπει να κρυφτείς σ' έναν δικό σου κόσμο
με τον πόνο αδελφό σου.
Αν οι σταγόνες της βροχής μοιάζουν με γιορτή
τότε θα πρέπει να αφεθείς στη μουσική του χρόνου
κι ας νιώθεις το σώμα να μουδιάζει απ' το κρύο, ξέρει η ψυχή, ξέρει ο νους πότε θα πουν στερνό αντίο.

19/01/2017

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Τόση μελάνη σκόρπισα...

 
Τόση μελάνη σκόρπισα, χρώματα ξεχώρισα,
και το χαρτί μαράθηκε πριν ακόμη ευωδιάσει,
βλέμμα σαν πέταλο σκυφτό σε ένα ακόμη πρωινό,
κι οι σκέψεις ξεκινούν χορό,
τι άλλαξε στα χείλη σου και στ' άγγιγμά σου;
Διέκρινα έναν άγγελο και ψάχνω τα φτερά του,
βάζω όνειρο τρελό σε πρόσωπο θολό,
να φωτιστούν τα μάτια σου και ήχοι να γεμίσουν την καρδιά σου...

19/01/2017

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

«Ωχ» (Μικροδιήγημα).

 
   Λίστα άρρητων υποχρεώσεων. Κάθε βράδυ την δημιουργώ στο μυαλό μου, κάνω κάποιες διορθώσεις μέχρι το ξημέρωμα. Το πρωί, μόλις ρίξω νερό στο πρόσωπό μου, γίνεται αυτόματα η κατάργησή της.
   Ακόμη μια νύχτα έμεινα άυπνος… κοιτώ τα μάτια μου, σκούρυναν τα χρώματά τους, λες και μου δίνουν εντολή να κοιτάξω μέσα μου, στα σκοτεινά.
-          Ωχ κακούργε, εσύ έφτιαξες τα κάγκελα του εαυτού σου, την φυλακή σου…
-          Μα είναι δυνατόν να μην μπορείς να βάλεις ούτε μια προτεραιότητα στη ζωή σου;
-          Και το όνειρο πού πήγε; Ωχ, ξέχασες να το αφήσεις να ξεπεταχτεί σπίθα από τις στάχτες σου!
-          Ωχ, μάλλον το άφησα να βυθιστεί σε άγνωστη θάλασσα. Ας πιανόταν καλύτερα από έναν βράχο, ακόμη και από το πρωινό φως, όχι από μένα τον ανίδεο πάντως!
   Γέλιο ειρωνικό και υποχθόνιο, τα χείλη τρέμουν. Απρόσεχτος στο ξυράφι, τρέχει αίμα από το δέρμα κι οι ρυτίδες, όχθες ενός φανταστικού ποταμού.
   Πάντα κοβόμουν από το ξυράφι της ζωής, μάτωνα στις αιχμές των ανέλπιστων εξελίξεων κι ο ποταμός με παρέσερνε αλλά ποτέ δεν μ’ έπνιγε. Ράγισε και το γυαλί, έγινε χίλια κομμάτια, έμεινα σιωπηλός, δεν ξεχωρίζω πια το πρόσωπό μου. Τι αξία έχει άραγε ο καθρέφτης όταν κρύβεις απ’ τα μάτια σου τον αληθινό σου εαυτό;  
   Κι αν είχα δυο εαυτούς, τον έναν τον ευαίσθητο, κατήργησα για λόγους ανάγκης, μόνο και μόνο για να είναι το «ωχ» μου λιγότερο βαρύ στη ζυγαριά του χρόνου.

15/05/2016

Λάσκαρης Π. Ζαράρης  

Χαραγμένος στο σκοτάδι.


   Ο εχθρός βρίσκεται ακριβώς απέναντι. Κινείται συνεχώς, λες και μιμείται μια πυγολαμπίδα.
   «Ησυχία», μας συστήνει ο λοχίας, «Ακόμη και η αναπνοή μας παράγει ήχο».
   Ύστερα, μας προτρέπει να προσηλωνόμαστε για αρκετά λεπτά σ’ ένα σημείο, προσπαθώντας να εντοπίσουμε τα χαρακτηριστικά του αντιπάλου. Ξεχνάμε λοιπόν τις διόπτρες νυκτός και κοιτώντας πίσω από τα δέντρα μέσα στο σκοτάδι, αρχίζουμε να βεβαιωνόμαστε ότι ο εχθρός παίρνει παράξενες μορφές για να μας παραπλανήσει.
   «Εντυπώστε καλά στο μυαλό σας τι ακριβώς βλέπετε…», λέει ψιθυριστά ο λοχίας.
   Ο εχθρός συνεχίζει να χορεύει, θαρρείς την μια στιγμή εκτινάσσεται και μαζεύει άστρα με τα πελώρια χέρια του και την άλλη παραμερίζει θάμνους για να κρυφτεί. Τα βήματά του δεν ακούγονται καν. Μοιάζει να απομακρύνεται. Και όμως, το όνειρο του καθενός μας τον κάνει από την αρχή εξωπραγματικό.
   Άλλος τον παρατηρεί και διακρίνει μια ουλή στο πρόσωπό του κι ένα βλέμμα αιμοδιψές, που καίγεται να χώσει την ξιφολόγχη στον λαιμό του αντιπάλου. Άλλος χαζεύει το χαμόγελό του και θα ’θελε να του ζητήσει ένα σέρτικο τσιγάρο, να του δώσει μια χειραψία φιλική.
   Μα το σκοτάδι, μας κοροϊδεύει με τις ψευδαισθήσεις του κι ενώ περιμένουμε από κάπου μια σφαίρα, η λάμψη των νερών του καταρράκτη στο σεληνόφως, μας επαναφέρει σε μια φυσιολογική και πρόσκαιρη ζωή. Κι οι αναμνήσεις γίνονται πιο επικίνδυνες και εκδικητικές από τον ίδιο τον εχθρό που κατασκοπεύει κάθε κίνησή μας.   

09/05/2016

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Η Αγάπη μαθαίνει τι θα πει ευτυχία.

 
Η Αγάπη μαθαίνει τι θα πει ευτυχία,
τι είναι πόνος που δέρνει μια ψυχή που φοβάται
και στο ψέμα κοιμάται
και της λείπουν τοπία.
Η Αγάπη όλα τα αντέχει
δεν αντέχει μόνο το κλάμα,
σαν σε δει πονεμένο
σου ομορφαίνει το βλέμμα
κι ένα θαύμα προσφέρει
με ανθρώπου το χέρι,
με ανθρώπου το γέλιο,
ώρες πίκρας σου κλέβει
και μια αγκαλιά σε στηρίζει.
Το αλφάβητο μιας αγάπης
είναι της γνώσης η στέρνα,
των ονείρων η μέρα
που το φως λατρεύει
κι είναι σπόρος που μένει
να γεννήσει ελπίδα
κι ας μας βρίσκει συχνά
μια άδικη μοίρα.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

"Να σου χαμογελά η ζωή...", ένα χρονογράφημα της Εύας Λόλιου.


   Η ζωή είναι κακούργα και σκληρή και σκάει στα γέλια σαν βλέπει κάποιον να σκοντάφτει. Ναι, στέκεται στα περίπτερα, χαχανίζει ξεδιάντροπα, σαν να διαβάζει αστεία στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και κοιλιέται στους δρόμους. Ναι κοιλιέται γράφεται με "υ" ορθά, με "οι" το γράφω εγώ. Γιατί έχει μια μεγάλη κοιλιά, πρησμένη από κακοτράχαλα αστεία που τα σκορπά στο διάβα μας για να σκοντάψουμε. Μετά συγχωρήσεως, αερίζεται η ζωή. Κατεβάζει η ντροπή τα μάτια στη γη, καθώς κάποιος μάς προσπερνά και πιστεύει ότι ήταν δικές μας οι ρουκέτες...
    Κάποιοι επίσης γελούν αν πέσεις κάτω πατώντας μια μπανανόφλουδα ή φύγει στον ουρανό το χρωματιστό μπαλόνι του παιδιού μέσα σου. Άλλοι τρώνε πασατέμπο στα κιτρινισμένα παγκάκια τους, αφήνοντας κούφια τσόφλια στα πουλιά. Τα φωνάζουν "ψιτ ψιτ" και ξεκαρδίζονται με τα χαζά περιστέρια που ακούν και νιαουρίζουν σαν γάτες. Φορούν γραβάτες και μεγάλους πολιτικούς τίτλους. Στην μέση της πλατείας έχει ένα συντριβάνι και μέσα κάποια χρυσόψαρα θαρρούν για κοχύλια τα ριγμένα κέρματα...
    Σαν κάμπια ζεσταίνεται η ζωή μέσα μας, μέχρι να γίνει έντομο και να μας τσιμπήσει. Σαν αυγό με παγωμένο χαμόγελο στα χείλη χουχουλιάζει στον κόρφο μας, μέχρι να επωαστεί. Σαν τα παιδιά που όσο μας έχουν ανάγκη, μας αγαπούν, μα σαν ανοίξουν δικές τους φτερούγες σπάνια θυμούνται το κατώφλι του γηροκομείου. Κάθεσαι στο ωχρό παγκάκι με τους άλλους παππούδες, διαβάζεις μια εξίσου χλωμή εφημερίδα... Πρωτοσέλιδο ''Ο σκύλος που έφαγε το χαμόγελο του αφεντικού του!!!''' και πάλι γελάς, δεν ήταν ο δικός σου σκύλος... ακόμη πιστεύεις πως τα παιδιά σου δεν σε έφαγαν...
   Μα εσύ και εγώ αφήνουμε τα τραγούδια μας να κυλήσουν στα πεσμένα φύλλα, καθώς περπατούμε πιασμένοι απ' τα χέρια, σαν ανάλαφρη αύρα να τα παρασύρει και να τα στερεώσει στο παγωμένο δέντρο της δικής μας αυλής. Γυρνούμε στο σπίτι μας αποκαμωμένοι απ' την σκληράδα εκεί έξω, μα νέοι ακόμη. Οι ίδιοι γελάσαμε αρκετά με τα δικά τους γέλια μα κλάψαμε κιόλας μετά γιατί ... γελάσαμε...
    Ο σκύλος μας κουνά την ουρά χαρούμενος... Φιλιόμαστε, να ζεσταθούν τα όνειρα κρεμασμένα στα κλαριά. Είναι στείρα δαύτη η λεμονιά και μοιάζει με νεκρή μα ελπίζουμε στον δικό μας ήλιο να βγει απ' τα δικά μας χαμόγελα της καρδιάς, να τα μπολιάσει με φως και νερό, να βγάλει άνθη, καρπούς και νεογνές φωνούλες... που αργότερα θα γελούν ή θα χαμογελούν...

Εύα Λόλιου
 
15-1-2016

Ένα απόσπασμα από την νουβέλα: "Οι Απόκληροι" του Κώστα Γραμματικόπουλου, η οποία παρουσιάζεται στις 19 Ιανουαρίου 2017 στην Αθήνα.



 
   Τότε ο Λαέρτης είδε ένα παράξενο όνειρο που τον ανησύχησε πολύ.
    «Περπατούσε μόνος, χωρίς την Καστάνκα, σε μία πολυσύχναστη λεωφόρο της πόλης. Ήταν Κυριακή μεσημέρι και οι δρόμοι ήταν άδειοι. Αφηρημένος και ράθυμος χάζευε τις θλιβερές βιτρίνες των καταστημάτων, με την απούλητη πραμάτεια τους, τα ελάχιστα νεοκλασικά κτίρια, όαση στην ψυχή του, τις καφετέριες με τους μοναχικούς πελάτες και μια εφημερίδα συντροφιά, τους περαστικούς με τα κατσουφιασμένα πρόσωπα και τα άδεια λεωφορεία. Ασυναίσθητα, γύρισε το κεφάλι του δεξιά και είδε στον τοίχο ένα σύνθημα, με το αναρχικό λογότυπο από κάτω : ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΓΙΟΡΤΑΖΕ.
    Πάγωσε για λίγα δευτερόλεπτα. Πόση αλήθεια, σκέφθηκε, πόση δύναμη κρύβουν μέσα τους αυτές οι δύο λεξούλες και ανάμεσά τους ένας μικρός, ταπεινός συμπλεκτικός σύνδεσμος να τις ενώνει. Συνέχισε να βαδίζει…
    Άξαφνα εμφανίστηκε μπροστά του μια τεράστια πλατεία, πλημμυρισμένη από χιλιάδες κόσμο και στη μέση ακριβώς, υπήρχε μια ξύλινη εξέδρα με μουσικούς να παίζουν δαιμονισμένα. Αλλά τι παράξενο! Η μουσική δεν ακουγόταν. Υπήρχαν άνθρωποι όλων των εθνικοτήτων και φυλών, λευκοί και έγχρωμοι, μικροί και μεγάλοι, γυναίκες με τα μωρά στην αγκαλιά τους, που λικνίζονταν στους ρυθμούς της μουσικής, έπιναν, αγκαλιάζονταν σε μία διονυσιακή μέθεξη, αλλά, μέσα σε μία εκκωφαντική σιωπή. Γιόρταζαν…
    Τότε ξαφνικά, ακούστηκε από μακριά ένας διαπεραστικός μακρόσυρτος ήχος που ολοένα και δυνάμωνε. Η μουσική σταμάτησε, οι άνθρωποι μαρμάρωσαν, τα πρόσωπα συννέφιασαν και όλοι άκουγαν με δέος τον ήχο. Πρέπει να κράτησε λίγο, ένα-δύο λεπτά, ώσπου έσβησε σιγά- σιγά, ακριβώς όπως είχε αρχίσει. Η γιορτή τελείωσε άδοξα. Οι άνθρωποι άρχισαν να διαλύονται και οι μουσικοί, αφού μάζεψαν τα όργανά τους, εγκατέλειψαν τη σκηνή. Η πλατεία ήταν πλέον άδεια…
    Άκουσε το επίμονο κλάξον ενός αυτοκινήτου, καθώς αφηρημένος πήγε να περάσει το φανάρι με κόκκινο και ένας οδηγός μέσα από το τζάμι άρχισε να χειρονομεί έντονα και να βρίζει. Έσκυψε το κεφάλι και δεν έβγαλε τσιμουδιά. Συνέχισε να περπατά…».
    Τότε ήταν που ξύπνησε ο Λαέρτης, αλαφιασμένος από το όνειρο. Την επόμενη μέρα το διηγήθηκε στον Θησέα, που τον άκουγε με περιέργεια.
    - Τι αλλόκοτο όνειρο, είπε, και αυτός ο ήχος τι ήταν Λαέρτη που χάλασε την γιορτή;
    - Ο ήχος, αγόρι μου, είναι το κακό. Το κακό που έρχεται από μακριά και μας βρίσκει απροετοίμαστους, είπε ο Λαέρτης και το πρόσωπό του σκοτείνιασε.
---------------------------------------
Κώστας Γραμματικόπουλος.

Τέσσερα ποιήματα του Παύλου Πολυχρονάκη.

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΑΤΙΡΑ
 
ΟΙ ΑΣΠΡΕΣ ΜΕΡΕΣ
 
Τις πρόσφατες κακοκαιριές , με χιόνια και με πάγο
επείνασα κι ο άμοιρος δεν είχα τι να φάγω
και σαν ζητιάνος ταπεινός με λύπη και  αισχύνη
επήγα και εζήτησα του Τσίπρα ελεημοσύνη.
Κι αυτός μου είπε: Σάτυρε, απού σε κουμαντάρω,
δεν θα σου δώσω ούτε λεπτό αλλά και θα σου πάρω
γιατί δυο χρόνια άδικα, μαζί μου τα ΄χεις βάλει
και γράφεις ότι βράζετε όλοι σε ένα τσουκάλι
λες κι είσαστε οι Έλληνες σπόρος απο ραπάνι
κι εγώ της Χαλυβουργικής τεράστιο καζάνι.
Και παραπέρα προχωρείς και λες πως μαύρες μέρες
περνάτε μετά λόγου μου και ξαμολάς φοβέρες
κι ότι μ΄εμέ δεν πρόκειτε να δείτε άσπρη μέρα
κι ακόμα πως σας έριξα το σκάφος σας σε ξέρα.
Και δεν θωρρείς πως στις χιονιές η χώρα απ΄άκρη σ΄άκρη
ντύνεται στα ολόλευκα, κι η μέρα γίνεται άσπρη.
Και μόνο τον Δεκέμβριο ημέρες είδατε άσπρες
άλλοι εφτά κι άλλοι οχτώ, το ξέρουνε κι οι γλάστρες.
Και μόνο τον Ιανουάριο, στη φούρια του χειμώνα
δύο άσπρες μέρες είδατε, τσι πιο άσπρες του αιώνα.
 
Παύλος Πολυχρονάκης

 
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΥΧΤΑ
 
Αν σ’ όλα είσαι άτυχος, από το ριζικό σου
κι αν θεωρούν γρουσούζικο και το ποδαρικό σου,
φίλε, γρουσούζη κι άτυχε, μην τρέφεις αυταπάτες
ότι αυτά θ’ αλλάξουνε με κάποιες …. ξένες πλάτες∙
και μην πιστεύεις πως μπορεί ποτέ να καταφέρει
ο νέος χρόνος μόλις μπει, ρόδινα να στα φέρει
και κει που είσαι άτυχος,φτωχός και κακομοίρης
σε λίγη ώρα να βρεθείς, πλούσιος και καλομοίρης.
Γι’ αυτό την ύστατη νυχτιά, μην πας να παίξεις ζάρια,
μην πας να μπλέξεις στα χαρτιά, μην πεις ότι ποδάρια
έχει ο διάβολος πολλά κι ίσως να σπάσει ένα
και να πλουτίσεις στη στιγμή με τα λεφτά τα ξένα,
γιατί θα δεις ξεκάθαρα στο «πράσινο τραπέζι»,
πως επιμένει η τύχη σου, κι εδώ να σε … εμπαίζει!
Κι αν, ο χαμένος στα χαρτιά, σου’παν ότι κερδίζει
εις την αγάπη πάντοτε κι ο κόσμος το γνωρίζει
και πας να κάνεις πρόταση σ’ αυτή που’χεις στο μάτι
κι εκεί η ατυχία σου θα’ναι καραμπινάτη…
 

Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΑΣ

Η πιο μεγάλη αγκαλιά, αυτή είναι της γιαγιάς μας
κι ιδίως αν αυτή η γιαγιά, μάνα είναι της μαμάς μας.
Μέσα σ΄αυτήν πάντα χωρούν και στα γεράματά της
εγγόνια και δισέγγονα, τα τρεις φορές παιδιά της.
Ξενύχτησε και ξενυχτά εις το προσκέφαλό μας,
ταΐζει μας,  φροντίζει μας μοχθεί για το καλό μας.
Το μπιμπερό ξανάπιασε, μας λέει παραμύθια,
μας αγκαλιάζει με στοργή σφιχτά πάνω στα στήθια
Αν κινδυνεύουμε μπορεί τη θέση μας να πάρει
κι ούτε την πιο κουραστική δε μας αρνείται χάρη
Θέ μου! και να γινότανε ετούτη τη γιαγιά μας
να την κρατήσεις στη ζωή ως τα δισέγγονά μας
αλλά να είναι όρθια κι άξια να προσφέρει
τη γλύκα και την ομορφιά που μόνο εκείνη ξέρει.


ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Προσβεβλημένη
κι αγριεμένη
να γράψω οφείλω
κι ότι με σφάζει
και με πλαντάζει
να καταγγείλω.
 
Με πιάνει τρέλα
που ΄μαι κοπέλα
και για να βγάζω
τα προς το ζην μου
θεν το βρακί μου
να κατεβάζω
 
Μα εγώ σε βρώμους
και παρανόμους
δε θα ενδώσω
και το κορμί μου
και την τιμή μου
δε θα τους δώσω.
 
Στο νου μου βάνω
άλλο να κάνω
να΄χω να φάω.
Θα βρω παιδάκια
και γεροντάκια