Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Τετραπόδου εγκώμιον.





   Ο Ρόμπι ροχαλίζει άσχημα. Συχνά αναρωτιέμαι τι ακριβώς προκαλεί τις άπνοιές του. Τα κατεβασμένα ζαρωμένα του μάγουλα ή η μύτη του που είναι ευαίσθητη και δυσανασχετεί στις έντονες μυρωδιές; Το άρωμά μου τον απωθεί... Την πρώτη φορά που το μύρισε πάνω μου έβγαλε μια άναρθρη κραυγή. Τα μάτια του έγιναν τεράστια σαν βαθιές λίμνες κι έφερε δυο στροφές γύρω απ’ τον εαυτό του εκδηλώνοντας την αποστροφή του.
   Κι όμως, αυτό το άρωμα το έβρισκαν ερεθιστικό οι γυναίκες... Ύστερα ο Ρόμπι αποσύρθηκε απογοητευμένος στο πλάι του καναπέ, κάτω στο πάτωμα, κι έχωσε το μεγάλο του κεφάλι ανάμεσα από τα μπροστινά του πόδια. «Καιρός για ονειροπόληση», σκέφτηκε. Άρχισαν να βγαίνουν στην επιφάνεια όλες οι παιδικές τραυματικές του εμπειρίες.
   Κουτάβι που ήταν ακόμη και τον είχα μαζέψει από τους δρόμους, όπου τον είχε παρατήσει η μάνα του, έδειχνε κακή διαγωγή και συμπεριφερόταν κάθε στιγμή με απρέπεια. Έπιανε με τα νύχια του τις άκρες από τις κουρτίνες κι έκανε νάζια προσποιούμενος ότι κρύβεται μέσα στο καλάθι με τα άπλυτα ρούχα.
   «Ρόμπι θα σε βάλω στο πλυντήριο!», τον προειδοποίησα μια φορά.
   Αμέσως όμως μετάνιωσα για την απειλή που εκστόμισα και τον πήρα στα γόνατά μου να τον χαϊδέψω αλλά ο κακομοίρης, θαρρείς, πως χαλάρωνε τόσο που έφτανε να κάνει τα κακά του πάνω μου. Προσπαθώντας να κρατήσω την ψυχραιμία μου, χωρίς να προβώ σε αγριότητες εναντίον του ζώου, τον άφησα στο μπαλκόνι μερικά λεπτά, μέχρι να πειστεί για το πού πρέπει να κάνει την ανάγκη του.
   Ο κακός χαρακτήρας του δεν περιορίστηκε εκεί μόνο. Κατά καιρούς ξεκοίλιαζε με τα δόντια του τα μαξιλάρια του σαλονιού και της κρεβατοκάμαρας και με τα μυτερά του νύχια άδειαζε το περιεχόμενό τους, καθιστώντας τα ανίκανα στον λειτουργικό τους ρόλο. Συνεπώς, γινόμουν ράκος ψυχολογικά που δεν είχα πού την κεφαλήν κλίναι. Εκείνες τις μέρες, μέχρι να μπω στον κόπο να αγοράσω καινούργια μαξιλάρια, προτίμησα να κοιμάμαι στην αγκαλιά άγνωστων γυναικών, οι οποίες διατηρούσαν τα «καθωσπρέπει» σπίτια τους στην οδό Φυλής.
   Παρ’ όλες τις αταξίες του, ο Ρόμπι με διευκόλυνε στις τηλεφωνικές μου συνδιαλέξεις, ιδιαίτερα όταν κατέληγαν να είναι κουραστικές. Ερχόταν δίπλα μου και μου έγλειφε τ’ αυτιά και γαύγιζε απαιτητικά, σαν να έλεγε σε αυτόν που βρισκόταν στην άλλη γραμμή: «Ώχου βρε αδελφέ, μας ζάλισες τα ...ίδια». Κι ο άλλος το έπαιρνε σαν προειδοποίηση και έκλεινε το τηλέφωνο.
   «Με έσωσες φιλαράκο. Πάρε ένα κόκαλο για ανταμοιβή!».
   Ποτέ δεν έκρυβε την ευγνωμοσύνη του για το αφεντικό του και μου την εξέφραζε με ποικίλους τρόπους, χωρίς εγωισμούς και τακτικές αμύνης.
   Αυτός είναι και ο ουσιαστικότερος λόγος, που επέλεξα να συμβιώσω με ένα τετράποδο. Δεν μπήκε ποτέ στον πειρασμό να μου πει το παραμικρό ψέμα ή να προσποιηθεί σε κάτι, ώστε να με κάνει να νιώσω όμορφα και να ευνοηθεί γι’ αυτό τον λόγο. Άλλωστε, αντιπαθούσα τους κόλακες. Ήταν και θα είναι ο αληθινός του χαρακτήρας, χωρίς συμβιβασμούς και εξαρτήσεις, χωρίς ίχνος φόβου μη δεν γίνει αγαπητός ή αρεστός.
   Αντιθέτως, με όσες γυναίκες προσπάθησα να συμβιώσω όλα αυτά τα χρόνια της ζωής μου, δεν κατάφεραν να με αγγίξουν στην ψυχή, όσο γλυκές και τρυφερές κι αν ήταν... Καμία τους δεν έδειξε τον αληθινό της χαρακτήρα, ενώ στην πορεία των σχέσεων, επαληθεύτηκε ότι κακώς τις τίμησα με την εμπιστοσύνη μου όλες, ανεξαιρέτως, ξανθιές, μελαχρινές και κοκκινομάλλες. Άλλαζαν σε χρόνο μηδέν επιθυμίες και διαθέσεις και ήταν απορίας άξιον πόσο υπολογισμένα ενεργούσαν, αποκαλύπτοντας ότι οι πράξεις τους δεν διακατέχονταν καθόλου από ανιδιοτελή αγάπη. Αφήστε δε, που δεν άντεχε το πορτοφόλι μου τις οικονομικές τους σπατάλες. Θέλανε πολυήμερα ταξίδια, πολυδάπανο καλλωπισμό και ονειρευόντουσαν πράγματα πέρα από κάθε φαντασία...
   Ο αντάρτης φίλος μου όμως, ο Ρόμπι, έχει μία και μοναδική ανάγκη. Ένα γλυκό βλέμμα, ένα τρυφερό χάδι κι ένα μεγάλο λαχταριστό κόκαλο, που όταν του το προσφέρω ξεχνά γρήγορα τις ιδιοτροπίες μου ως άνθρωπος. Κι όταν αρχίζει να χωνεύει στο στομάχι του, αισθάνεται κοιτώντας τον απέναντι τοίχο του σαλονιού, σαν το ομορφότερο τοπίο που έχει δει στη ζωή του.

23/01/2017

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Μεταμφιέσεις του έρωτα.





   Σημειώνω την ημερομηνία, 22 Φεβρουαρίου 2015. Αμέσως μετά χτυπά το τηλέφωνο επίμονα και εκνευριστικά. Ο αριθμός που με καλεί μού προκαλεί ίλιγγο και ναυτία. Κίνηση αμφίβολη, να σηκώσω το ακουστικό ή όχι; Περνούν μερικά δευτερόλεπτα... ησυχία. Αναλογίζομαι τον έρωτα πώς ξεκινά και πώς καταλήγει πάντα, σαν μια όμορφη κινηματογραφική ταινία μυστηρίου και εγκλήματος. Με αυτόν τον τρόπο άρχισε και η δική μου ερωτική σχέση με την Άννα...
   Φορούσε τότε ένα κομψό ταγεράκι και κρατούσε με χάρη στο χέρι της ένα κολονάτο ποτήρι κρασί. Άφηνε τάχα από απροσεξία ν’ ανέβει λίγο ψηλότερα η φούστα της, κι έτσι όπως καθόμουν απέναντι της ήταν σαν να μου έλεγε: «θαύμασε το υπέροχο τοπίο!». Πρώτα πρώτα επικεντρώθηκα στα μάτια της, χρώματα έντονα που όμως έπεφταν γλυκά σε κάθε κοίταγμά της. Μ’ έκαναν να πιστεύω ότι στο οπτικό μου πεδίο βρισκόταν μια υπομονετική, καταδεκτική και ανθρώπινα ζεστή γυναίκα. Το μαλλί της, μακρύ και χρυσαφένιο, συμπλήρωνε πετυχημένα το προφίλ της με αφηρημένες προεκτάσεις φαντασίας και ακόρεστου πάθους. Έδειχνε να μιλά ακατάπαυστα με τη φίλη της, που μου έριχνε κλεφτές ματιές και κουνούσε διακριτικά το κεφάλι της επικροτώντας τις προθέσεις της. Είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι. Από πότε άλλαξαν οι ρόλοι και οι γυναίκες έγιναν κυνηγοί και οι άντρες θηράματα; Γνήσιο αρσενικό, δεν θα άφηνα να κυλήσει κι άλλο ο χρόνος παίρνοντας ερεθιστικά μηνύματα χωρίς να τολμήσω το πρώτο βήμα!
   Τώρα καρφώνει τη ματιά της στα παπούτσια μου. Η βροχή έξω στον δρόμο δυναμώνει. Και να θέλω να αποφύγω ακόμη μία περιπέτεια, η μόνη λύση είναι να γίνω μούσκεμα. Ίσως για τη γυναίκα ο έρωτας να έχει αφετηρία χαμηλά. Εγώ πάντως σκοπεύω να αναταράξω το μυαλό της απλώνοντας ένα αόρατο δίχτυ αβεβαιοτήτων και επικινδυνοτήτων. Σιγά σιγά το βλέμμα της ανεβαίνει προς τα πάνω. Ρουφώ το στομάχι μου, εκείνη χαμογελά. Μένει προσηλωμένη για αρκετά λεπτά στα δάχτυλά μου κι ύστερα αφήνει επιδεικτικά τη δεξιά παλάμη της πάνω στο γόνατό της. Πυρφόρες πύλες τα νύχια της, έντονα κόκκινα, να με προσκαλούν και να με προκαλούν… Διαβάζω τα χείλη της με τη φαντασία μου: «θα τον τρελάνω τον τύπο», λέει στη φίλη της. Τρέμει το χέρι μου και χύνεται λίγο ουίσκι στον λαιμό μου. Αυτή η γυναίκα κατάφερε να μου δημιουργήσει ανασφάλεια. Προσπαθώ να ανακτήσω την ψυχραιμία μου. Ο ντι τζέι παρατηρεί το σκηνικό και βάζει Pink Floyd και συγκεκριμένα το «another brick in the wall», την κίνηση του οποίου εξέλαβα ως ειρωνεία. Ανασυντάσσω τις δυνάμεις μου.
   Με τα λίγα, με τα πολλά πλησιάζω τη γυναίκα - μυστήριο. Η φίλη της την ενημερώνει για την επιθετική μου τακτική. Παρατηρώ ότι τακτοποιεί φιλάρεσκα τα μαλλιά της. Μου λείπει η μαγική λέξη «σουσάμι άνοιξε», και παραξενεύομαι που δεν θυμάμαι ποια φράση ακριβώς ανέσυρα από το λεξικό ενός καλού καμακιού και πόσο θετική τελικά ήταν η επιρροή που είχε στη «Γοργόνα» μου.
   Ένιωσε οικεία από την πρώτη στιγμή, παρόλο που παρακαλούσα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Μου μίλησε με αρκετές λεπτομέρειες για τον εαυτό της. Ήταν αεροσυνοδός. Ευχήθηκα από μέσα μου: «ονειρικά πετάγματα στου έρωτα τα πλάτη». Δεν δίστασε να εκφράζεται με αβρότητα: «Κούκλος είσαι, σου πάει πολύ το σακάκι...».
   Σημειώνω την ημερομηνία, 22 Ιουνίου 2015, μετά από τέσσερις μήνες από τη μέρα που χωρίσαμε. «Τέρας, σήκωσε το τηλέφωνο επιτέλους!», έρχεται μήνυμα στο κινητό. Ξαναχτυπά το τηλέφωνο, αδιαφορώ... Και πάλι μήνυμα: «Έχω να σου πω κάτι σοβαρό...». Χμ... περνώ μια-δυο ώρες σκεφτόμενος πώς έφτασε ο «κούκλος» να γίνει «τέρας», αναλύοντας παράλληλα τα λάθη μου σε αυτή τη σχέση. Τις σκέψεις μου διακόπτει το κουδούνι της πόρτας. Τινάζομαι σαν ελατήριο από το κρεβάτι και κοιτάζω από το ματάκι.
   «Ωχ... η γυναίκα ταραχή είναι εδώ, η γυναίκα καταρράκτης, προσευχή, ανεμοστρόβιλος...».
   Ανοίγω την πόρτα με βαριά καρδιά. Μπαίνει μέσα ο σίφουνας, σκοντάφτει στη γωνία του κρεβατιού. Ξερνά χολή: «Ρε συ αλήτη, μου τα είπε όλα η Σοφία... τώρα κατάλαβα ότι μου άνοιγες τον λάκκο», πάει περίπατο η ευγένεια του παρελθόντος. Η αεροσυνοδός πετούσε αγενείς φράσεις ασυλλόγιστα.
   «Και τι σου είπε δηλαδή», ρώτησα με απορία.
   Περισσότερο όμως απορούσα για τη γυναίκα που μ’ είχε γοητεύσει στο παρελθόν η γαλήνη της, και μόλις εξωτερίκευε έναν άγνωστο και απειλητικό χαρακτήρα.
   «...Ότι πήγες μαζί της...».
   «Θα αστειεύεσαι...», απάντησα δυσκολευόμενος να συνέλθω από το αρχικό σοκ.
   Επανέλαβε ακόμη μία φορά επιθετικά, ενώ μου έσφιγγε τον λαιμό με τα χέρια της. Το πάθος της ζήλιας την είχε τυφλώσει. Είδα κι έπαθα για να ξεφύγω από τη μέγγενη των δαχτύλων της. Συνήθως σημείωνα τις ημερομηνίες συνάψεως και λύσεως των δεσμών μου, όχι την πιθανή ημερομηνία του θανάτου μου…
   Ξεφύσηξα και της μίλησα διστακτικά: «Στη Σοφία εξέφρασα απλώς τα παράπονά μου, ότι δεν υπήρχε λόγος να φτάσουμε στον χωρισμό... Αυτό που μου λες εσύ είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Όσο ήμασταν μαζί, σου ήμουν απόλυτα πιστός. Αν θες πίστεψέ με, αν δεν με πιστεύεις δεν με νοιάζει. Η ουσία είναι ότι ο έρωτας σου με πέθανε και με ανέστησε χίλιες φορές. Μα τώρα σε πληροφορώ έπαψα να πεθαίνω, βρήκα τη σανίδα σωτηρίας μου στον εαυτό μου…».
   Η Άννα έμεινε ακίνητη μπροστά στη μισάνοιχτη πόρτα. Το βλέμμα της ήταν σχεδόν υγρό, η ανάσα της γρήγορη. Άγγιξε στιγμιαία τον λαιμό μου, όπου διακρινόταν ακόμη τα σημάδια των δαχτύλων της. Με κοίταξε στοργικά, λυπημένα και μετανιωμένα. Πριν γυρίσει την πλάτη της για να φύγει, κάτι σχημάτισαν αθόρυβα τα χείλη της, σαν να ντρεπόταν να το εκστομίσει. Αλλά το άκουσα δυνατά με τη φαντασία μου: «Σε αγαπώ». Ένα  σπαρακτικό «σ’ αγαπώ» που είχε τη σημασία ενός αντίου, δυσάρεστου και τελειωτικού. Πώς να αφεθείς ξανά στα χέρια, που ενώ αρχικά σε οδήγησαν σε ηδονικούς παραδείσους, έφτασαν να σε πνίξουν και να σε εκμηδενίσουν...

01/03/2017

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Η καλαμιά.





   Σαν χθες θυμάμαι που προβάριζα μπροστά στον καθρέπτη την καινούργια μου ποδοσφαιρική στολή. Όχι ότι είχα καλές σχέσεις με το ποδόσφαιρο και την θαυματουργό για πολλούς μπάλα! Απλά έτυχε την προηγούμενη μέρα να έχει περάσει από το σπίτι μας ο θείος μου. Άφησε μερικές στολές στην μάνα μου για να τις πλύνει και να τις σιδερώσει εκείνη.
   Ήταν παλαίμαχος ποδοσφαιριστής μιας ερασιτεχνικής ομάδας της Λάρισας κι οι φανέλες που έφερε είχαν πράσινο χρώμα, τα σορτσάκια λευκά και οι κάλτσες ήταν πρασινόλευκες. Χρώμα που μου προκαλούσε αηδία, αφού ήμουν φανατικός φίλαθλος του Ολυμπιακού, Μητρόπουλος – Αναστόπουλος… ολέ!!!
   Κάθε απόγευμα είχαμε συνάντηση στο σχολείο. Τελειώναμε βιαστικά τα μαθήματα και δεν κρατιόμασταν με τίποτα στο σπίτι, αφού ο Γιώργος ήθελε να δει τον Χρήστο, ο Δημήτρης τον Παναγιώτη και πάει λέγοντας… Πιάναμε κουβέντα και τρέχαμε σαν τα αγριοκάτσικα, μαζεύοντας αρκετές φορές μικρά κοράκια που έπεφταν από τα πεύκα του σχολείου. Κι αν τύχαινε κάποιο παιδί να φέρει μία μπάλα, αρχίζαμε κι έναν αγώνα, δίπλα στο γήπεδο.
   Συνήθως, μας οργάνωνε ο Θανάσης που ήταν πολύ καλός στο ποδόσφαιρο, τεχνίτης παίκτης και απίθανος γκολτζής. Εκείνη την μέρα λοιπόν, που εμφανίστηκα με την καινούργια στολή καμαρωτός στο σχολείο, όλοι άρχισαν να με ρωτάνε τι και πώς; Και γιατί φορούσα τη φανέλα με το νούμερο δέκα; Αδύνατον!!! Ξέρανε ότι το πολύ πολύ να έκανα για τερματοφύλακας και αμυντικός, και μάλιστα μόνο δεξί μπακ και με τίποτα κεντρικός στόπερ!
   Με πλησίασε ο ξάδελφος του Θανάση -τον γνώριζα για πρώτη φορά-, είχε έρθει για λίγες μέρες στο χωριό με τους γονείς του. Τότε, μου ήρθε ξαφνικά η ιδέα να πλάσω το παραμύθι μου…
   «Να σας πω… Ήρθε ο θείος μου χθες το μεσημέρι, μαζί με έναν κύριο που φορούσε μια αθλητική φόρμα και πάνω στο στήθος του είχε τη σημαία της Ελλάδας».
   Πλήρης βουβαμάρα από το κοινό μου, δεν ανάσαινε κανείς!
   «Και να μην σας τα πολυλογώ, μου έκανε πρόταση να με δοκιμάσει στην Εθνική παίδων, όπου είναι προπονητής».
   Ο Θανάσης γούρλωσε τα μάτια και είπε: «Άσε μας βρε παραμυθά, βρήκες ανθρώπους να δουλέψεις τώρα!».
   Ο Δημήτρης διπλώθηκε στα δύο από τα γέλια και ο Χρήστος ούρλιαζε χοροπηδώντας: «Ο σπασίκλας στην Εθνική παίδων!!! Γιούπι!!! Θα γίνει διάσημο το σχολείο μας…».
   Ο ξάδελφος του Θανάση ήρθε κοντά μου και με σκούντηξε με το στήθος του σαν κοκόρι.
   «Για να δούμε πόσο καλός είσαι!» με προκάλεσε.
   Ο Παναγιώτης μέτρησε παιδιά. «Έντεκα σύνολο. Πάμε για μονότερμα. Ένας τέρμα κι από πέντε η ομάδα».
   «Μου δώσατε τους χειρότερους παίκτες» διαμαρτυρήθηκα. «Σίγουρα θα κερδίσετε, δεν υπάρχει λόγος να αρχίσουμε καν το παιχνίδι».
   «Εσύ το λες αυτό παικταρά μου;» είπε σαρκαστικά ο Θανάσης.
   «Λοιπόν, επειδή αρχίζω και εκνευρίζομαι, ξεκινάμε αμέσως. Εγώ θα δίνω πάσες κι οι υπόλοιποι τέσσερις φουλ επίθεση!».  
   Σε αυτή την περίπτωση, σκέφτηκα, για να μην γίνω ρεζίλι, θα ξεκινήσω με ψηλοκρεμαστές μπαλιές κι όπου πάει η μπάλα. Είχαμε κι έναν ψηλό κι έπρεπε να τον εκμεταλλευτώ. Κι έτσι έγινε… με δυο κεφαλιές διαβήτη κοντά στο κεφάλι του Πέτρου, δως του καρφωτές κεφαλιές και η ομάδα μας δύο- μηδέν μπροστά στο σκορ. Οι αντίπαλοι δεν πίστευαν στα μάτια τους κι εγώ ευχαριστούσα τον Θεό για την τύχη του πρωτάρη. Ο Μιχάλης, ο ξάδελφος του Θανάση, άρχισε να με μαρκάρει στενά και να μην μπορώ να κρατήσω την μπάλα πάνω από λίγα δευτερόλεπτα. Μας ισοφαρίζουν και περνάνε μπροστά τέσσερα-δύο. Με την πρώτη ευκαιρία που παίρνω την μπάλα στα πόδια, δοκιμάζω κατευθείαν σουτ, αλλά την ίδια στιγμή ο Μιχάλης, μου κλέβει την μπάλα και τρώει μια καλαμιά  με την μύτη του παπουτσιού μου, που θα την θυμάται σε όλη του τη ζωή!!! Πήδηξε σαν χιμπατζής κι ύστερα έπεσε κάτω βογκώντας, αγκαλιάζοντας ταυτόχρονα το χτυπημένο πόδι του.
   Ο Θανάσης με πλησίασε αγριεμένος και με συμβούλεψε να βγω έξω με κόκκινη κάρτα για επικίνδυνο παιχνίδι. Δέχτηκα την αποβολή μου χωρίς αντίρρηση και πήγα να καθίσω στα τσιμεντένια καθίσματα του γηπέδου. Ο Μιχάλης σηκώθηκε από κάτω δειλά, κουτσαίνοντας στην αρχή και μετά παίζοντας πιο θαρρετά.
   Το πρώτο γκολ που έβαλε το πανηγύρισε θριαμβικά, σηκώνοντας μάλιστα το χέρι του προς το μέρος μου και φωνάζοντας ότι μου το αφιερώνει με αγάπη. Αυτός ίσως ήταν ένας ξεχωριστός τρόπος εκδίκησης για την καλαμιά που «έφαγε» από εμένα, τον άγνωστο αντίπαλό του.

09/01/2016

Λάσκαρης Π. Ζαράρης    

Η ΕΡΣΗ ΤΟ ΤΡΕΛΟΚΟΡΙΤΣΟ.







   Πρόβες και πάλι πρόβες! Σκέτη απελπισία ο Αλέκος, η τελευταία του ερωτική απογοήτευση τον είχε κάνει να σέρνεται κυριολεκτικά... Ούτε το μικρόφωνο δεν μπορούσε να κρατήσει στα χέρια του, η φωνή του ηχούσε διαλυμένη σακαράκα σε ντουβάρι. Αδύνατον να υποταχτεί σε οποιοδήποτε μελωδικό ρυθμό. Ακόμη και για τα ουρλιαχτά του Death Metal θα ήταν απαράδεκτος!!!

   Με το φιλαράκι μου στη σύνθεση του συγκροτήματος, όχι μόνο δε θα «σπάγαμε ταμεία», αλλά θα τρώγαμε κι από πάνω ξύλο για την ανοησία μας να πιστεύουμε ότι είμαστε μουσικοί. Πώς θα εμφανιζόμασταν στο ερασιτεχνικό φεστιβάλ ροκ μουσικής του Βόλου; Το ζήτημα ήταν λεπτό, απαιτούσε ιδιαίτερο χειρισμό.



   Ο «Ντόκτορ ρίζα στο τετράγωνο», σαΐνι στο μυαλό, μου πρότεινε, αφού είμαι ο αρχηγός του γκρουπ, να πλησιάσω την Έρση, τη μέχρι πριν λίγο καιρό γκόμενα του Αλέκου. Να προσπαθήσω να την πείσω να του κάνει πάλι τα γλυκά μάτια, μήπως ανορθώσουμε ξανά το ερείπιο... Το στομάχι μου είχε διπλωθεί απ’ το άγχος, μ’ είχε πιάσει ακατάστατη ταχυκαρδία. Τεράστια η ευθύνη μου. Πιο τίμιο θα ήταν να πλησιάσω τον Αλέκο να του ανοίξω τα μάτια, αφού το τρελόπαιδο φέρνει στη μούρη τον Τζιμ Μόρρισον και δε θα χρειαζόταν να παρακαλάει να γυρίσει κοντά του η «ξενέρωτη» Έρση. Μιλιούνια οι αλλοπαρμένες θαυμάστριες του τρέχουνε συνεχώς από πίσω του και δεν καταλαβαίνω γιατί να έχει τέτοιο κόλλημα με την Έρση!



   - Του έκανε απίθανο σεξ, προσπάθησε να εξηγήσει τα ανεξήγητα ο φυσαρμονίστας μας. Κι ύστερα με προέτρεψε ν’ αφήσω για λίγο ήσυχη την κιθάρα, να τρέξω με μια ανθοδέσμη στο σπίτι της Έρσης με μία κάρτα που να γράφει:«Συγχώρεσέ με μωρό μου, που σε πλήγωσα».

Λόγια γραμμένα δήθεν απ’ το χέρι του Αλέκου και κατόπιν ειλικρινούς μετάνοιας.



   Έτσι κι έκανα, αλλά μόλις η Έρση ξεκαρφίτσωσε την κάρτα από τα κόκκινα τριαντάφυλλα, το βλέμμα της έπεσε πάνω μου με καχυποψία, σαν να μην πίστευε τι ακριβώς διάβαζε.



   - Αυτό το εγωιστικό γουρούνι αποκλείεται να έγραψε τα λόγια. Γνωρίζω τόσο καλά τον γραφικό του χαρακτήρα και συμπεραίνω ότι η πλαστογραφία που κάνατε απέτυχε! Πάτε να μου στήσετε παγίδα για το καλό του συγκροτήματος.

   Δεν ήταν τυχαίο που ονομάσαμε το συγκρότημα «Ιστοί Αράχνης».



   Ήμουν έτοιμος να αποχωρήσω με κατεβασμένο κεφάλι, τα έβαζα κιόλας με τη γυναικεία ευφυΐα, όταν η Έρση με τράβηξε απ’ την μπλούζα, την ώρα που της είχα γυρίσει την πλάτη μου για να φύγω θυμωμένος. Κατά λάθος, ένα από τα νύχια της, μου χάλασε τη μύτη του Έλβις -του ινδάλματος μου- λευκή χαλκομανία, την οποία είχε σιδερώσει η μάνα μου πάνω στη μαύρη μπλούζα μου. Μετά μ’ έπιασε από το χέρι και με οδήγησε στο δωμάτιό της. Αφού με κοίταξε με διαπεραστικό και ταυτόχρονα επιθετικό βλέμμα, μ’ έσπρωξε με δύναμη, ώστε να πέσω στο κρεβάτι της.

   - Λείπει η μάνα μου. Πρέπει να το εκμεταλλευτείς!, μου πέταξε με κυνικότατο ύφος.



   Έβγαλε την μπλούζα της αστραπιαία, κάνοντας να εμφανιστούν μπροστά μου δυο χυμώδη σφιχτοδεμένα στήθη. Κόλαση η κοπέλα, μαζί της θα αργούσα να φτάσω στον Παράδεισο. Εκτός αν με πηγαίνανε με φορείο λόγω υπερκόπωσης και φόρτου εργασίας...



   Το στομάχι μου κόντευε να σπάσει. Οι φλέβες μου χτυπούσαν ανελέητα σαν καμπάνες. Και το παντελόνι της Έρσης κατάχαμα, ενώ εκείνη φώναζε υστερικά πέφτοντας πάνω μου με λύσσα:

   - Θα σε εξαντλήσω κιθαρίστα!



   Το τελευταίο απομεινάρι ηθικής επαναστάτησε στο μυαλό μου, ενώ επανήλθε η χαμένη λογική μου. Δεν μπορούσα να το κάνω αυτό στον φίλο μου, αν κι η θέα του κορμιού της με μάγευε!



Σκέφτηκα πως ίσως με προκαλούσε σκόπιμα να δει τις αντιδράσεις μου κι ύστερα να τα πει «χύμα και τσουβαλάτα» στον Αλέκο για τον «ερωτιάρη» φίλο του και να σφαχτούμε τελικά στο συγκρότημα.

Την απώθησα βίαια και τινάχτηκα όρθιος, ιδρωμένος από δύο αντίθετες καταστάσεις, από την ερωτική φλόγα κι από την αυτοσυγκράτηση, που μου επέβαλλε η λογική.



   - Λοιπόν, Έρση, ηρέμησε! Έχω μια φοβερή ιδέα! Τι θα έλεγες να γίνεις η μούσα του γκρουπ μας; Να ντουμπλάρεις τον Αλέκο στη σκηνή, λίγο τραγούδι, λίγο χορό, λίγο αισθησιασμό... λίγο απ’ όλα. Ας δοκιμάσουμε, δεν ξέρεις τι μπορεί να βγει απ’ αυτόν τον συνδυασμό...



   Η Έρση ξεφυσούσε βγάζοντας όλη την ένταση από μέσα της. Αφού βεβαιώθηκα ότι δεν είχε ακόμη επιθετικές τάσεις, κάθισα δίπλα της στην άκρη του κρεβατιού. Μου έριξε ένα φευγαλέο χάδι στο πρόσωπο, λες κι έπρεπε οπωσδήποτε να πάρει κάτι από εμένα, έστω το ελάχιστο. Έδειχνε ότι το σκεφτόταν σοβαρά. Μέχρι που χαμογέλασε και μου είπε δήθεν αυστηρά:

   - Να με περιμένετε αύριο στις πρόβες κωλόπαιδα! Θα σας βγάλω τα μάτια με αυτά που θα φοράω...


Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Απόψε αφήσαμε μια απορία...

 
Απόψε αφήσαμε
μια απορία
να ιχνηλατεί τις ψυχές,
μια λέξη να σκάβει
το νου μυστικά,
μια ματιά να κρέμεται
από την ομορφιά...
έναν χτύπο καρδιάς αφήσαμε
σε έναν ξερότοπο
και φύτρωσε η ελπίδα,
μια μουσική στείλαμε
στα μουτρωμένα σύννεφα
κι εκείνα σκόρπισαν...
συνηθισμένοι άνθρωποι για το άπειρο,
μια αγκαλιά, ένα φιλί
έγιναν τα βραβεία
των απόλυτων σύντομων στιγμών μας,
που η κάθε απουσία
τα μεταβιβάζει στην αιωνιότητα,
για χάρη μιας γνήσιας,
ανεπανάληπτης αγάπης.

05/01/2018

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Δεν είναι ο πόθος...

 


Δεν είναι ο πόθος,
ούτε ο έρωτας
που με ταξιδεύει,
δεν είναι το άγγιγμα,
ούτε ο ήχος των χειλιών σου
που με παρασέρνει,
είναι που γίνομαι
στα στήθη σου το όνειρο,
είναι που αγναντεύω
μες στα μάτια σου το άπειρο,
είναι πριν πω σε θέλω
πιο πολύ κι από τη θάλασσα,
μου το έχεις πει
ήδη πολλές φορές...
Άστρο μου γίνεσαι τις νύχτες
και τραγουδάω την αγάπη μας
σε κάθε ουρανό,
το δάκρυ σου ακόμη πίνω
κι από πόνος που λιγοστεύει
γίνομαι για σένα,
δίψα ασταμάτητη
του πεπρωμένου μας.

01/01/2018

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

Ένα επίκαιρο κείμενο του Γιάννη Τζανή.

                                                        Μην κλαις, Μαρία                                         Πρωτοχρονιά 2018

         Άγιε  Βασίλη,  άγγελε της προσμονής, και φέτος σκάλωσε στα σύννεφα το αστέρι της Ανατολής, η Σμύρνη κι η Βαγδάτη πάλι στο γιανγκίνι, πώς θα φύγεις από την Καισάρεια δίχως την άδεια του σουλτάνου;
«Θάλαττα! Θάλαττα!..» κραυγάζουν οι τρισμύριοι κι ορμούν σε βάρκες φουσκωτές: Kάτι μαυραγορίτες, πράκτορες του Χάροντα τους μπατικώνουν για τις όχθες της Αχερουσίας. «Κατάρατε, απόδος τα πορθμεία!..»  Ύπουλη Μεσόγειος, πόσους θα καταπιείς ακόμη να χορτάσεις; Και η Ιθάκη με τον αποθρώσκοντα καπνόν απόμακρη στη Βαλτική κι η Χίος με τη Λέσβο  βουλιαγμένες.

Στου κόσμου τις πολύβουες καρδιές ο πανικός, ύπουλο φίδι σέρνεται, παγώνει τα αθώα όνειρα, δαγκώνει και γεμίζουν αίμα οι πλατείες και τα στέκια της χαράς.

Άσπονδοι σύμμαχοι ζητούν τα συμπεφωνημένα: γην και ύδωρ, σμύρναν και χρυσόν, πετρέλαιο, μισθούς, συντάξεις, σπίτια και λιμάνια, όλα στο σφυρί κι εμείς χτυπάμε τις καμπάνες της απελευθέρωσης.

Οι επιχώριοι Καίσαρες, Ρωμαίοι και Βυζαντινοί διάφορων χρωμάτων και προσανατολισμών, με μισοάδεια τα πουγκιά μοιράζουν οβολούς και τυχερά λαχεία από τα μπαλκόνια και τα γυάλινα παράθυρα   και υπόσχονται νέο Παράδεισο με δανεικά απ’ τους χρηματιστές της οικουμένης… «Ευοί, ευάν!» Υψώστε στο καράβι του Θησέα άσπρα τα πανιά, το σκάφος της Ελλάδας μόλις πέρασε σε ήρεμα νερά, οι πεινασμένοι έκοψαν στη μέση τις μπουκιές και τις αυγάτισαν, οι άνεργοι μοιράσανε τις ώρες κι έτσι  στις καρτέλες όλο λιγοστεύουν, οι επαίτες βρήκαν στέκι μόνιμο στα σταυροδρόμια και στις εκκλησιές, φέτα ψωμί και μια σαλάτα στα συσσίτια και ο Αινείας με τον σεβαστό γονιό στους ώμους βρήκε διαβατήριο πλαστό και ψάχνει για το Λάτιο της θεϊκής επαγγελίας, οι κοπέλες και τα παλικάρια μας, αποδημητικοί καημοί, έρχονται για Χριστούγεννα και φεύγουν κι οι βαλίτσες με τα άπραγα όνειρα στοιβάζονται στ’ αεροδρόμια. «΄Ομορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος». Όχι πια νέα τάξη τρισκατάρατη, αλλά νέος Παράδεισος με ήρεμα νερά, νέα κανονικότητα με όραμα τα τριακόσια αργύρια για κάθε τέρμινο… στ’ αλώνια με τον τελικό λογαριασμό. Που αποξεχαστήκατε τριακόσιοι του Λεωνίδα;;; 

Άγιε Βασίλη, φρόντισε να δραπετεύσεις και να ’ρθεις! Φέτος μας  ζήτησαν να υπογράψουμε και δήλωση πενίας  τα αδέρφια, «που ξαπλώσαμε στην ίδια χλαίνη τον χειμώνα» και το ίδιο εμβατήριο μας σήκωσε το χάραμα, αίτηση για το μέρισμα του ουρανού που κουβαλάμε όλοι στους ισχνούς μας ώμους, ένα κομμάτι ξαστεριάς ίσα για πρόφταση. Σε περιμένουμε για να μοιράσεις ένα πιάτο σούπα στα πουλιά μες στις πλατείες, ένα ψίχουλο χαμόγελου στα θορυβώδικα σπουργίτια της αυλής…

Φέτος τα γράμματα απ’ τα παιδιά βουνό μα τα πακέτα σου δεν έφθασαν ακόμη… Οι προσευχές χτυπάνε απ’ ευθείας στου Θεού τα κουρασμένα τύμπανα. Εδώ στη γειτονιά του ήλιου και της γελαστής υπομονής, στέγνωσε η δύναμη και το κομπόδεμα, οι δέκα ανοιχτές πληγές του Φαραώ όλο αυξάνουν κι ας ανέβηκε η αγορά τρεις πόντους απ’ το φιλοδώρημα κι  ελάχιστοι πιστεύουν πως θα πάμε στο καλύτερο. Το λεν οι κούκοι στα έρημα βουνά, οι πέρδικες στα συνοφρυωμένα πλάγια κι οι ερευνητές προφήτες στα βαρύθυμα λεκανοπέδια… «Απέσβετο και λάλον ύδωρ» μες στα βουερά τα καφενεία.

Περνοδιαβαίνουν οι σωτήρες, άρχοντες και ταγοί, γραμματείς και φαρισαίοι, καρεκλούχοι και τιτλούχοι, μα η σωτηρία, τρομαγμένη απ’ το πλήθος και το πάθος της αγάπης, κρύφτηκε στις δίπλες του καιρού… Κι εμείς,  φτωχοί σώματι και ψυχή, μαζεύουμε, έστω και ρόγες, όρθιοι χειροκροτούμε στα συνέδρια της ρουτίνας και στις συναυλίες της παρηγοριάς, αλλά κρατάμε την οργή γροθιά  για τους Αργείους και χειροβομβίδα για τους Δαναούς «και δώρα φέροντας»…

Μην κλαις, Μαρία, για το δέμα που δεν πήρες! του παππού και της γιαγιάς η σύνταξη, ξεψυχισμένη από κόφτες και ψαλίδια, φόρους, εισφορές, και ό,τι άλλο μέλλεται, κρατάει ακόμη για το γέλιο και την ξενοιασιά σου, το ψωμί και τ’ όνειρο όλης της νιότης: Κόκκαλο γερό η γενιά μας άντεξε πολύ χειρότερα με παξιμάδι και νερό, χωρίς να γλύψει εκεί που έφτυνε.

Έλα να ψάξουμε μαζί των Χριστουγέννων το αστέρι κι ύστερα, πρίμα μπαλαρίνα, να χορέψεις με τη Συμφωνία της Χαράς, την Εποχή της Άνοιξης και τον Καρυοθραύστη για να σπάσεις τη σκληράδα του κακού. Σπάσε το ρόδι να σκορπίσεις θρύψαλα τις δύσκολες στιγμές και κοίταξε στο απέναντι βουνό με τα  χλωρά πράσινα έλατα τον ήλιο να ροδίζει την κορφή του κόσμου με το χρώμα που αγαπάς…

ΚΟΠΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗΣ ΠΙΤΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΙΒΒΥ.

 
 
Αγαπητοί φίλοι,

Σας ευχόμαστε Καλή κι Ευτυχισμένη Χρονιά !

Σας προσκαλούμε να κόψουμε όλοι μαζί  τη βασιλόπιτα και να ανταλλάξουμε ευχές για τη νέα χρονιά τη Δευτέρα 15 Ιανουαρίου 2018, 18:00 - 20:00, στο Polis Art Cafe (Στοά του Βιβλίου, Πεσμαζόγλου 5 & Σταδίου).

Φιλικά,


Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ελληνικού Τμήματος της ΙΒΒΥ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ - ΜΑΡΤΙΟΥ 2018



   Γενναδίου 8 και Ακαδημίας (7ος όροφος), 106 78 Αθήνα, τηλ. 210-3834559
                   Fax: 210-3820062, e-mail: eel@otenet.grwebsite: www.eel.org.gr

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2018

ΤΕΤΑΡΤΗ 10  Ιανουαρίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
Ημερίδα - Αφιέρωμα στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη
Ομιλητές: Αναστάσιος Ντάνος, Καθηγητής, Δ/ρ Φιλοσοφίας, μέλος της ΕΕΛ.
     Γιάννης Κορίδης, δοκιμιογράφος, ποιητής, μέλος της ΕΕΛ.
                 Κων/νος Μπούρας, Ποιητής, Κριτικός, Θεατρολόγος, μέλος ΕΕΛ.
                 Νικολακόπουλος Σωτήρης, Ποιητής, Δοκιμιογράφος, μέλος ΕΕΛ.

                        --- Αναγνώσεις αποσπασμάτων και  παρεμβάσεις ---

ΔΕΥΤΕΡΑ 15 Ιανουαρίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης και το έργο του
Ομιλητής: Δημήτρης Νικορέτζος, επίτιμο μέλος της ΕΕΛ, κριτ. Λογοτεχνίας, ποιητής.
Απαγγελία: Κατερίνα Ντούγκα-Κοτοπούλου, Λογοτέχνης, μέλος ΕΕΛ.

ΠΕΜΠΤΗ 18 Ιανουαρίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
Παρουσίαση του βιβλίου «Θανάσιμα Πάθη» πεζό του Γιώργου Νικολαΐδη
Χαιρετίζει: Παύλος Ναθαναήλ αντ/δρος ΕΕΛ
Ομιλητές: Κώστας Καρούσος πρόεδρος ΕΕΛ
     Χρήστος Ρώμας φιλόλογος, συγγραφέας, βιβλιοκριτικός
Διαβάζει αποσπάσματα: Μαίρη Ιγγλέση,ηθοποιός
Συντονίζει: Αυγερινός Ανδρέου, π.πρόεδρος και νυν μέλος του ΔΣ-της ΕΕΛ

ΚΥΡΙΑΚΗ 21 Ιανουαρίου 2018 και ώρα 10.30 πμ
Κοπή Πίττας της ΕΕΛ και απονομή βραβείων «Μάρκος Αυγέρης» (ποίηση) και «Άγης Θέρος» (λαογραφία) της ΕΕΛ.

ΤΕΤΑΡΤΗ 24 Ιανουαρίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
«Περικλής Γιαννόπουλος-Ένας παρεξηγημένος οραματιστής»
Ομιλητής--Αυγερινός Ανδρέου π.πρόεδρος ΕΕΛ-και νυν μέλος του ΔΣ.
Απαγγελία: Γιώργος Μπασιάκος, Ηθοποιός
                   Μάρθα Παπαδοπούλου, Φιλόλογος, Ηθοποιός, Ποιήτρια, μέλος ΕΕΛ.

ΤΡΙΤΗ 30 Ιανουαρίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
Ημερίδα-Αφιέρωμα στον Μενέλαο Λουντέμη
Χαιρετίζουν: Κώστας Καρούσος, πρόεδρος ΕΕΛ, Χρήστος Τσάντης εκδ.΄΄Ροδάμανθυς΄΄
Ομιλητές: Γιώργος Σταυράκης, Γεν.έφορος ΕΕΛ. Κριτ.λογοτ., Ποιητής.
    Άννα Κασαλίδα, Α΄γραμμ. πρεσβείας Ρουμανίας.
    Δημήτρης Δαμασκηνός συγγρ.του βιβλίου΄΄Μενέλαος Λουντέμης΄΄.
    Φαίδρα Ζαμπαθά- Παγουλάτου πρώην Γεν.γραμμ.ΕΕΛ.
    Μαργαρίτα Φρονιμάδη-Ματάτση πρώην Αντ/δρος ΕΕΛ.
Διαβάζει: Μάρθα Παπαδοπούλου, Φιλόλογος, Ποιήτρια. 
Συντονίζει: Παύλος Ναθαναήλ, Αντ/δρος ΕΕΛ.

ΤΕΤΑΡΤΗ 31 Ιανουαρίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
Παρουσίαση του ποιητικού έργου του Γιώργου Μανέτα
Χαιρετίζει: Παύλος Ναθαναήλ, Aντ/δρος ΕΕΛ.
Ομιλητές: Αγγελική Ραυτοπούλου, Eκδ.΄΄Αρισταρέτη΄΄, Ποιήτρια.
     Δημήτρης Σταυρακάκης, Ποιητής.
     Χρήστος Σκιαδαρέσης, Φιλόλογος, Ποιητής, μέλος της ΕΕΛ.
     Κώστας Καρούσος, Πρόεδρος ΕΕΛ, Ποιητής, Κριτ.λογοτ, Εικαστικός.
Απαγγέλλει: Μάρθα Παπαδοπούλου, Φιλόλογος, Ποιήτρια.
Συντονίζει: Άννα Μπουρατζή-Θώδα, μέλος ΔΣ της ΕΕΛ.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2018

ΔΕΥΤΕΡΑ 5 Φεβρουαρίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
Παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Πετρόπουλου «Δημητρίου Παπαρηγόπουλου-Αθησαύριστα κείμενα».
Χαιρετίζει: Κώστας Καρούσος, Πρόεδρος της ΕΕΛ
Ομιλητές: Γιώργος Πετρόπουλος, Κριτικός λογοτεχνίας, Ποιητής, μέλος της ΕΕΛ.
                 Γιώργος Ανδρειωμένος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου
                Αυγερινός Ανδρέου, π.πρόεδρος και νυν μέλος του ΔΣ της ΕΕΛ.
Συντονίζει: Σπύρος Αυλωνίτης, ταμίας ΔΣ της ΕΕΛ, Ποιητής, Πεζογράφος.

ΤΕΤΑΡΤΗ 7 Φεβρουαρίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
Προβολή με Αποκριάτικα δρώμενα και μουσικό πρόγραμμα.
Υπεύθυνη εκδήλωσης Βασιλική Κουβελά, θεατρολόγος, ηθοποιός, μέλος ΕΕΛ.

ΔΕΥΤΕΡΑ 12 Φεβρουαρίου 2018 και ώρα 07.00 μμ 
Παρουσίαση του ποιητικού έργου της Μαρίας Μιστριώτη, μέλους της ΕΕΛ και μέλους της Επιτροπής Κρίσης Νέων Μελών της ΕΕΛ.
Χαιρετίζει: Παύλος Ναθαναήλ, Aντ/δρος ΕΕΛ.
Ομιλητές: Κώστας Καρούσος, Πρόεδρος της ΕΕΛ
      Αυγερινός Ανδρέου, π.πρόεδρος ΕΕΛ και νυν μέλος ΔΣ-ΕΕΛ
                  Κώστας Βαλέτας, συγγραφέας, εκδότης περιοδικού «Αιολικά Γράμματα».
                  Κων/νος Μπούρας, Ποιητής, Κριτικός, Θεατρολόγος, μέλος ΕΕΛ.
                  Δημήτρης Καραμβάλης, Νομικός, Δοκιμιογράφος, Ποιητής, επίτ. μέλος ΕΕΛ.
Ποιήματά της διαβάζει η Μαρία Μιστριώτη.
Πιάνο: Γιώργος Μαρινάκης, Γεν.Γραμμ. ΕΕΛ, Μουσικοσυνθέτης, Ποιητής.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16 Φεβρουαρίου 2018 και ώρα 07.00  μμ
ΣΥΝΕΣΤΙΑΣΗ της ΕΕΛ -- Πλούσιο φαγητό - κρασί, μουσικό πρόγραμμα, δώρα !!!

ΤΕΤΑΡΤΗ 21 Φεβρουαρίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
Ημερίδα - Αφιέρωμα στον Κώστα Βάρναλη
Χαιρετίζει: Κώστας Καρούσος, Πρόεδρος της ΕΕΛ
Ομιλητές: Δημήτρης Νικορέντζος, Ποιητής, Κριτικός λογοτεχνίας, επίτιμο μέλος ΕΕΛ.
     Σπύρος Αυλωνίτης ταμίας ΔΣ της ΕΕΛ, Πεζογράφος, ποιητής.
                 Κων/νος Μπούρας, Ποιητής, Κριτικός, Θεατρολόγος, μέλος ΕΕΛ.
     Τάσος Μακράτος, Ποιητής, μέλος ΕΕΛ.
Απαγγέλλουν: Μάρθα Παπαδοπούλου, Φιλόλογος, Ποιήτρια, μέλος ΕΕΛ.
                        Γιάννης Μαντάς, Ποιητής, μέλος της ΕΕΛ
Συντονίζει: Παύλος Ναθαναήλ, Αντ/δρος ΕΕΛ.

ΔΕΥΤΕΡΑ 26 Φεβρουαρίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
«Η μουσικότητα του Ελληνικού λόγου» - σε συνεργασία με την Αδελφότητα
Βησσανιωτών Ηπείρου και το Ελληνικό Κέντρο Λόγου και Μουσικής ΄΄ΜΑΡΙ-ΓΑΙΑ΄΄
Η εκδήλωση πραγματοποιείται προς τιμή της καταξιωμένης μουσικού Μαρίας Στούπη.
Χαιρετίζουν: Κώστας Καρούσος, Πρόεδρος της ΕΕΛ.
                      Γρηγόρης Άρμπιρος πρόεδρος Αδελφότητας Βησσανιωτών.
Πρόλογος: Άννα Μπουρατζή-Θώδα, μέλος ΔΣ της ΕΕΛ.
Ομιλητές: Ιωάννα Κόκλα,μέλος ΕΕΛ.
                  Αγγελική Κομποχόλη, Φιλόλογος, Δρ. Πανεπ. Αθηνών
                  Μαρία Στούπη,  Μουσικός, συγγραφέας.
      Έφη Γιάνναρη, Πιανίστα, μουσικοπαιδαγωγός.
      Λένα Μουσαφέτη, Καθηγήτρια πιάνου, ηχοθεραπεύτρια.
Ακολουθούν μουσικά ακούσματα από την Ιφιγένεια Κοβάνη λυρική μεσόφωνο-πιανίστα και παραδοσιακό-πολυφωνικό τραγούδι από την Αυγερινή Γάτση. Προβολή βίντεο  με εργασίες μαθητών. H εκδήλωση θα κλείσει με χορωδία έντεχνου πολυφωνικού τραγουδιού.
Συντονίζει: Γιώργος Σταυράκης, Γεν. Έφορος ΕΕΛ.

ΤΕΤΑΡΤΗ 28 Φεβρουαρίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
Παρουσίαση του ποιητικού έργου και του πεζού «Βιβλίο 5ο της σιωπής-Αφηγήματα» του Βασίλη Γεωργιάδη.
Χαιρετίζει: Κώστας Καρούσος, Πρόεδρος της ΕΕΛ.
Ομιλητές: Βίβιαν Γιαννούδη Αυγερινού, μέλος ΔΣ της ΕΕΛ.
                 Θανάσης Φροντιστής, Οικονομολόγος, συγγραφέας, μέλος της ΕΕΛ.
                 Άρης Γαβριηλίδης, οικονομολόγος, συγγραφέας.
Απαγγέλλουν:  Βασίλης Γεωργιάδης συγγραφέας, ποιητής, μέλος ΕΕΛ
                          Μάρθα Παπαδοπούλου, Φιλόλογος, Ηθοποιός, Ποιήτρια, μέλος ΕΕΛ.
Συντονίζει: Βίβιαν Γιαννούδη Αυγερινού, μέλος ΔΣ της ΕΕΛ.

ΜΑΡΤΙΟΣ 2018

ΤΕΤΑΡΤΗ 7 Μαρτίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
ΗΜΕΡΑ της ΓΥΝΑΙΚΑΣ -Αφιέρωμα στην Μιχαήλα Αβέρωφ ( ευεργέτιδα της ΕΕΛ)
Χαιρετίζουν: Κώστας Καρούσος, Πρόεδρος ΕΕΛ - Παύλος Ναθαναήλ, Αντ/δρος ΕΕΛ.
Ομιλητές: Φαίδρα Ζαμπαθά-Παγουλάτου, πρώην Γεν.γραμμ.ΕΕΛ.
                  Άννα Μπουρατζή-Θώδα, μέλος του ΔΣ - ΕΕΛ.
Διαβάζει: Κατερίνα Ντούγκα-Κοτοπούλου, Λογοτέχνης, μέλος ΕΕΛ.
Συντονίζει: Βίβιαν Γιαννούδη Αυγερινού, μέλος ΔΣ της ΕΕΛ.

ΚΥΡΙΑΚΗ 11 Μαρτίου και ώρα 10.30 πμ
ΕΤΗΣΙΑ Γενική Συνέλευση των Μελών της ΕΕΛ.

ΔΕΥΤΕΡΑ 12 Μαρτίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
Φιλοσοφία και αισθητική καλλιέργεια
Ομιλητής : Γιώργος Καλακαλλάς, Γλύπτης, Καθηγητής ΕΜΠ, επίτιμο μέλος ΕΕΛ.

---- Ακολουθεί σχετική συζήτηση και ελεύθερο βήμα για απαγγελίες ----

Συντονιστής: Γιώργος Μαρινάκης, Γεν.Γραμματέας ΕΕΛ.

ΤΕΤΑΡΤΗ 14 Μαρτίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
Παρουσίαση του βιβλίου του Φαίδωνα Θεοφίλου «Ο κύκλος της κοντινής
Ξαδέρφης».
Ομιλητής: Νίκος Πετρόχειλος, Καθηγ. Πανεπιστημίου, λογοτέχνης, μέλος ΕΕΛ.
Διαβάζει: Κατερίνα Ντούγκα-Κοτοπούλου, Λογοτέχνης μέλος ΕΕΛ
Συντονίζει: Άννα Μπουρατζή-Θώδα, Ποιήτρια, μέλος ΔΣ-ΕΕΛ.

ΔΕΥΤΕΡΑ 19 Μαρτίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
Παρουσίαση των βιβλίων «Ο Φάρος» (πεζό) και «Αντιφεγγίσματα» (ποίηση) του Σπύρου Αυλωνίτη, ταμία του ΔΣ της ΕΕΛ.
Ομιλητές: Κώστας Καρούσος, Πρόεδρος της ΕΕΛ.
              Δημήτρης Καραμβάλης, Νομικός, Δοκιμιογράφος, Ποιητής, επίτιμο μέλος ΕΕΛ.
Απαγγέλλουν: Μάρθα Παπαδοπούλου, Φιλολόλογος, Ηθοποιός, Ποιήτρια, μέλος ΕΕΛ.
  Κατερίνα Ντούγκα-Κοτοπούλου, Λογοτέχνης, μέλος ΕΕΛ.
                          Μαντλίν Αυγούλη, Ποιήτρια, Μουσική παραγωγός.
-Απόδοση μελοποιημένων ποιημάτων του Σπύρου Αυλωνίτη από τον συνθέτη Πάνο Τρύφωνα. Τραγουδούν η Έρη Χατζηστυλιανού και η Ειρήνη-Βαρβάρα Λαγουβάρδου.
Συντονίζει: Γιώργος Σταυράκης, Γεν. Έφορος ΕΕΛ.

ΤΕΤΑΡΤΗ 21 Μαρτίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ  ΗΜΕΡΑ  ΠΟΙΗΣΗΣ

Απαγγελίες  - Ελεύθερο Βήμα - Μουσικό Πρόγραμμα

Συντονιστής: Γιώργος Μαρινάκης, Γεν.Γραμματέας ΕΕΛ, Μουσικοσυνθέτης, Ποιητής.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23 Μαρτίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ  ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ  25ης ΜΑΡΤΙΟΥ - ΦΙΛΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ
Ομιλητής: Γιώργος Σταυράκης, Γενικός έφορος ΔΣ της ΕΕΛ, Ποιητής.

---- Απαγγελίες ποιημάτων για την επέτειο ----

ΔΕΥΤΕΡΑ 26 Μαρτίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
«ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ» , ποιητική απόδοση σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο μέτρο.
Ομιλητής: Αυγερινός Ανδρέου, πρώην πρόεδρος ΕΕΛ και νυν μέλος ΔΣ - ΕΕΛ
Απαγγέλλουν: Γιώργος Μπασιάκος ηθοποιός.
                        Μάρθα Παπαδοπούλου, Φιλολόλογος, Ηθοποιός, Ποιήτρια, μέλος ΕΕΛ.

ΤΕΤΑΡΤΗ 28 Μαρτίου 2018 και ώρα 07.00 μμ
Παρουσίαση δύο ποιητικών βιβλίων του Νίκου Νικολόπουλου «Αναζητήσεις»
Αθήνα 1972 και «Ανθρώπινα» Αθήνα 1980.
Χαιρετίζει: Κώστας Καρούσος, Πρόεδρος ΕΕΛ.
Ομιλητές: Μιχάλης Δελησάββας, Δρ. Παιδιατρικής, συγγραφέας. μέλος ΕΕΛ.
                  Κώστας Καλαπανίδας, Συγγραφέας, ποιητής, μέλος ΕΕΛ.
                  Στάθης Παρασκευόπουλος, τ.πρόεδ. Ιστορικών Συγγραφέων,Λογοτέχνης,Ποιητής
                  Δημήτρης Ρεντίφης, Δρ φιλολογίας.
Απαγγέλλουν: Μάρθα Παπαδοπούλου, Φιλολόλογος, Ηθοποιός, Ποιήτρια, μέλος ΕΕΛ.
                         Βάσια Χρήστου, Ηθοποιός, Αρχιτέκτων.
Συντονίζει: Ελένη Κοντόζογλου, μέλος ΔΣ-ΕΕΛ


          ΤΟ  Δ.Σ.  της  Ε Τ Α Ι Ρ Ι Α Σ    Ε Λ Λ Η Ν Ω Ν    Λ Ο Γ Ο Τ Ε Χ Ν Ω Ν

      ΣΑΣ  ΕΥΧΕΤΑΙ  ΟΛΟΨΥΧΑ  ΧΡΟΝΙΑ  ΠΟΛΛΑ  ΚΑΙ  ΚΑΛΕΣ  ΓΙΟΡΤΕΣ

            ΜΕ ΥΓΕΙΑ  -  ΧΑΡΑ  -  ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ  ΚΑΙ  ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ 
               
                Ε Υ Τ Υ Χ Ι Σ Μ Ε Ν Ο   ΤΟ   2 0 1 8


   Ο Πρόεδρος της ΕΕΛ                                               Ο Γενικός Γραμματέας της ΕΕΛ

    Κώστας Καρούσος                                                            Γιώργος  Μαρινάκης